ΤΑ ΚΕΛΕΠΟΥΡΙΑ
NOTHING LIKE THE HOLIDAYS του Αλφρέντο Ντε Βίγια
με τους Τζον Λιγκουιζάμο, Φρέντι Ροντρίγκεζ, Ντέμπρα Μέσινγκ, Άλφρεντ Μολίνα
Υπόθεση: Είναι Χριστούγεννα και η οικογένεια Ροντρίγκεζ συγκεντρώνεται στο πατρικό σπίτι στο Σικάγο με την ευκαιρία της νέας χρονιάς που έρχεται, αλλά και της επιστροφής του μικρότερου γιου στα πάτρια εδάφη, μετά από τον πόλεμο. Όμως, όταν παλιές διαμάχες βγαίνουν στην επιφάνεια, και οι εκπλήξεις - ευχάριστες ή δυσάρεστες- διαδέχονται η μία την άλλη, οι οικογενειακοί δεσμοί δοκιμάζονται έντονα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, τα μέλη της οικογένειας να συνειδητοποιήσουν ότι θα πρέπει να προσπαθήσουν σκληρά για την επίτευξη της γαλήνης σε αυτές τις γιορτές που δεν θα ξεχάσουν ποτέ…
Μια γιορτινή ταινία, δεν είναι κάτι ασυνήθιστο, ιδίως για τις ΗΠΑ, που κάθε χρόνο τέτοια εποχή μας βομβαρδίζουν με ανάλογου περιεχομένου, ταινίες. Εδώ, βέβαια το μόνο γιορτινό σημείο είναι ο "χρόνος" και όχι ο "τόπος" ή τα "πρόσωπα". Βρισκόμαστε στο Σικάγο, κάποια Χριστούγεννα και οι ήρωές μας κανονικά, πρέπει να εναρμονίσουν το βιολογικό τους ρολόι, με το γιορτινό κλίμα και την αλλαγή διάθεσης που συνεπάγεται. Όταν μάλιστα, το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας καταπιάνεται με καθημερινά, οικογενειακά ζητήματα σε χαμηλούς τόνους και χωρίς κάποιο ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους ήρωες, τότε μάλλον αντιλαμβανόμαστε ότι ο χρόνος κύλησε ανούσια και επιπόλαια. Είναι από τις λεγόμενες ταινίες της "άμεσης κατανάλωσης". Με ημερομηνία λήξης. Ένα προϊόν "Τέχνης" που τα προσχεδιασμένα ίχνη του θα σβήσουν στις διακλαδώσεις του εγκεφάλου, μαζί με τους τίτλους του τέλους. Δε θυμόμαστε και ούτε σπάμε το κεφάλι μας να θυμηθούμε, τα συμβάντα αυτής της τυπικής οικογένειας. Το ότι ανήκουν εν ολίγοις στο "περιθώριο" ως ιθαγενείς, μια και είναι μια οικογένεια με λατινική καταγωγή (Πουέρτο Ρίκο), δίνει το άλλοθι να πέσει η μάσκα του διδακτισμού από τα συντηρητικά ήθη και τους νεοθρησκευτικούς δεσμούς που στηρίζουν την αμερικάνικη οικογένεια. Η ευημερία της κοινωνίας της κατανάλωσης και του ωφελιμιστικού ατομικισμού συντελούν στη διατήρηση του αμερικάνικου όνειρου, ζωντανό. Μαζί με το νεοπλουτισμό, που σχετίζεται άμεσα και με το μειονεκτικό σύνδρομο της "φτηνής" καταγωγής, επεκτείνεται στη νοοτροπία και τη συμπεριφορά των ατόμων εξωγενώς. Ο τρόπος που ακολουθείς στη ζωή, οι στόχοι και οι προτεραιότητες που βάζεις, είναι ζητήματα που αγγίζει ή προσπαθεί να αγγίξει η ταινία. Ο χρόνος είναι πάντα ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας. Χωρίς την οικονομία του και την ευθύτητα αντιμετώπισης των καταστάσεων, γυρνάς πάντα στο ίδιο σημείο, γύρω γύρω από το πρόβλημα, χωρίς να προτείνεις λύσεις. Το κυριότερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι σε κανένα επίπεδο δε προχωράει σε βάθος την ανάλυση, μένοντας στην επιφάνεια των διαπροσωπικών σχέσεων, ενώ σε βάζει από την αρχή στην ψευδαίσθηση να ελπίζεις ότι στη συνέχεια κάτι θα αλλάξει. Ούτε η ψυχολογική, ούτε η κοινωνική συνειδητοποίηση εχουν το ειδικό βάρος για να βγάλουν από το καβούκι τους τα συναισθήματα της αντιζηλίας, της ζηλοφθονίας, της διαπλοκής και της οργής. Οι δοκιμασίες έχουν μια κακή αρχή και ένα αίσιο τέλος, πάντα. No Pain, no gain. Το αγαθό της οικογενειακής γαλήνης και της κοινωνικής ηρεμίας, στηρίζει το παρηκμασμένο τεχνοκρατικό σύστημα, παρότι συνταράζεται από γεγονότα μείζονος σημασίας, ιδιοκτησιακού καθεστώτος κυριολεκτικά και μεταφορικά. Για μερικούς, ισχύει ότι, η οικογένεια δεν "τους χωράει", δεν τους εκφράζει, ακολουθώντας ένα αποκοινωνικοποιημένο και επικίνδυνα, μοναχικό μονοπάτι.
Έτσι, όλα τα προβλήματα που κουβαλάνε τα μέλη αυτής της οικογένειας, είναι κοινότυπα, συνηθισμένα. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, παρακολουθούμε ένα ανεξάρτητο, "αλλιώτικο", big brother. Οι ανατροπές, και οι εκπλήξεις, απουσιάζουν ευτυχώς όμως και, τα στερεότυπα που αντιπροσωπεύουν. Οι ερμηνείες των Λεγκουιζάμο και Μέσινγκ είναι καλές, όπως και οι υπόλοιποι χαρακτήρες αποδίδουν πειστικά τους ρόλους τους, χωρίς δυσκολίες και ξεσπάσματα. Γιατί κανείς δεν είναι στην ουσία πρωταγωνιστής. Όλοι έχουν στην ουσία δεύτερους ρόλους. Αυτό είναι και πρόβλημα για την ταινία αλλά και πλεονέκτημα. Χωρίς σταρ, έχεις την ευκαιρία να ασχοληθείς περισσότερο με την "ουσία", αν είσαι σκηνοθέτης, ρισκάροντας κατά 50% από το ενδιαφέρον των θεατών. Χωρίς ταύτιση και στο όνομα της ισοτιμίας των ηθοποιών / μελών της οικογένειας, στον κινηματογραφικό χρόνο, που περνάει ανάλαφρα και αβασάνιστα, είναι δύσκολο να αφουγκραστείς και αγαπήσεις τους ήρωες, στα περάσματα που κάνουν. Δυστυχώς κι η σκηνοθεσία του Ντε Βίγια είναι άχρωμη και άνευρη, παρά το ρυθμό και το ευχάριστο "λάτιν" τέμπο που κρατά. Σε καμία στιγμή δεν απογειώνεται, ενώ στο τέλος τέλος, φεύγεις από την αίθουσα χωρίς να καταλάβεις προς τι όλη αυτή φασαρία και να απορείς για το ηθικό δίδαγμα. Οι ευκολίες με τις οποίες αντιμετωπίζεται, επίσης ο πόλεμος στο Ιράκ, μέσα από τα μάτια ενός ήρωα της ταινίας είναι χαρακτηριστικός του πως τον αντιλαμβάνονται οι Αμερικανοί. Δηλαδή μέσα από τις "απώλειες του πολέμου" δηλώνει την ύπαρξή του. Από τη πλευρά των εμιγκρέδων βέβαια. Θυμάστε, άλλωστε ότι και ο πρώτος Αμερικανός που σκοτώθηκε στο Ιράκ, ήταν ξένος, από τη Γουατεμάλα. Έτσι και στη περίφημη αυτή οικογένεια της οποία τα καμώματα παρακολουθούμε Χριστουγεννιάτικα, στοιχειώνεται από το στίγμα του "Ελαφοκυνηγού", ενώ ο προσανατολισμός της γενικά είναι προβληματικός μη ξέροντας προς τα που βαίνει. Ούτε κωμωδία, ούτε δράμα, ούτε ρομάντζο, δεν είναι. Πατώντας λίγο στο ένα και λίγο στο άλλο, το μόνο που καταφέρνει, είναι να χαρακτηριστεί άτολμη, χωρίς σαφήνεια και τελικά άνιση. Προδίδεται, παρά το πολιτικώς ορθό εκφραστικό ύφος της ιστορίας που εκτυλίσσεται, μόνο που αυτό θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον σε ένα τηλεοπτικό κανάλι παρά στις κινηματογραφικές αίθουσες.
John Leguizamo... Mauricio Rodriguez
Freddy Rodríguez... Jesse Rodriguez
Debra Messing...
Alfred Molina... Eduardo Rodriguez
Luis Guzmán...
Elizabeth Peña... Anna Rodriguez
Jay Hernandez...
Vanessa Ferlito...
Melonie Diaz...
Manny Perez... Alexis
Ramses Jimenez... Fernando
Christy Bella Joiner... Nurse
Debbi Burns... Nurse
Marcia Wright…
Deborah Lynn... Dancer / Partygoer
David Hernandez... Cheuy Flores
Tony Castillo... Suiter
Marissa Meo... Girl at party
Marilyn Jacobs... Neighbor
Brian Sills... Josh
Tanya Saracho... Sister Maria
Charles E Tiedje... Marine Buddy (uncredited)
Σκηνοθεσία
Alfredo De Villa
Σενάριο Alison Swan
Rick Najera
Παραγωγή Robert Teitel
George Tillman Jr.
Μουσική Paul Oakenfold
Φωτογραφία Scott Kevan
Μοντάζ Amy E. Duddleston
Casting J.C. Cantu
Venus Kanani
Mary Vernieu
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Daniel B. Clancy
Κοστούμια Susan Kaufmann
Χρονολογία παραγωγής 2008
Χώρα παραγωγής ΗΠΑ
Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ
Διάρκεια 98'
Εικόνα ΕΓΧΡΩΜΗ
Είδος ταινίας ΚΩΜΩΔΙΑ, ΔΡΑΜΑ
Εταιρείες Παραγωγής
2DS Productions
State Street Pictures
Καταλληλότητα USA:PG-13 Ήχος DTS | SDDS | Dolby Digital
Διανομή
HOLLYWOOD Entertainment (2008) (Greece) (theatrical)
Overture Films (2009) (USA) (theatrical)
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters. Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. myfilm.gr | themovie.gr | cinestar.gr | thestarmovie.com | thestarfilm.com are property of XMS24.com
Τελευταία: 
Επισκεψιμότητα τώρα: 
Del.icio.us
Digg This!
Furl 
