ΗΡΕΜΟ ΧΑΟΣ
CAOS CALMO / QUIET CHAOS του Αντονέλο Γκριμάλντι
με τους Νάνι Μορέτι, Βαλέρια Γκολίνο
Υπόθεση: Ο χαμός της πολυαγαπημένης του γυναίκας είναι η αιτία που ο Πιέτρο Παλαντίνι βρίσκεται σε μια κατάσταση... ήρεμου χάους. Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς θα πάει τη δεκάχρονη κόρη του Κλαούντια στο σχολείο και από τότε η ζωή του θα πάρει μια άλλη τροπή. Θα αρχίσει να περνάει τις μέρες του στο παγκάκι έξω από το σχολείο της κόρης του σε μια προσπάθεια να είναι συνέχεια κοντά της. Ο κόσμος της Κλαούντια είναι αυτός που θα τον βγάλει από το προσωπικό του χάος.
Ο Nanni Moretti είναι ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της σύγχρονης ιταλικής σινέ-ιστορίας, είτε είναι μπροστά, είτε πίσω από την κάμερα. Στο ‘Ήρεμο Χάος’ είναι η άψογη αναπαράσταση του ‘ήρεμου’. Ο Antonelo Grimaldi είναι ένας μέτριος σκηνοθέτης, τηλεοπτικής δυναμικής και κάνει κινηματογραφική ταινία μετά από 8 χρόνια. Είναι η παντελής αποτυχία του ‘χάους’…
Για αρκετή ώρα μπορείς με ευκολία να κατηγορήσεις την ταινία για βαρετή. Αντίθετα, όμως, με το σύνηθες, όσο περνάει η ώρα, η εικόνα σου γίνεται ολοένα και πιο οικεία, ολοένα και πιο ζωντανή. Ο πρώτος και σημαντικότερος ρόλος είναι η παρουσία του Moretti, που βέβαια αναπαριστά, για ακόμα μια φορά, τον ρόλο στην δική του ταινία ‘Το Δωμάτιο του Γιου μου’. Έχει αυτό το χάρισμα της εσωτερικής έντασης, του να γίνεται φίλος με τον θεατή, του να εκφράζει εμπιστοσύνη. Ο δεύτερος λόγος είναι οι μικρές, ασήμαντες λεπτομέρειες που παρεμβάλλονται στην ηρεμία της ταινίας. Ένα χαζό τρακαρισματάκι, μια βέρα στον υπόνομο, μια άγνωστη κοπέλα που σε κοιτάει, μια μακαρονάδα με σφάλματα…
Στην άνοδο συμβάλει και ένα ιταλό-γαλλικό, βοηθητικό καστ ηθοποιών, που δεν γίνονται όμως άμεσα εκμεταλλεύσιμοι από τον σκηνοθέτη. Αυτός που ξεχωρίζει περισσότερο είναι ο γιός του Vittorio Gassman, ο Alessandro. Όμως κι αυτού του κόβεται η φόρα για μια πιο κωμική εμφάνιση, κάτι που αναζητάς, εύκολα, από όλη την ταινία και γίνεται ακόμα πιο φανερό, όταν στο προσφέρει. Αλλά και μία σεξουαλική παρεμβολή είναι τελείως εκτός ύφους και ενώ θέλει να κάνει το σχόλιο της, χαλάει αυτήν την ηρεμία και την ελαφριά ευδαιμονία που αποπνέει το σύνολο.
Κριτική Σύνοψη
Όσο περνάει από τα χέρια του Nanni Moretti όλα πάνε ρολόι. Το σενάριο είναι απόγονος του ‘Αγαπημένο μου Ημερολόγιο’, με τη βέσπα να αντικαθίσταται από ένα παγκάκι. Ο Moretti τόσο σε εμφάνιση, όσο και γραφή έχει αυτήν την οικειότητα που πάντα αναζητάμε από το ιταλικό σινεμά. Όμως η ταινία είναι βασικά του Grimaldi και σκηνοθετικά δεν έχει τίποτα να προσφέρει. Το χάος ποτέ δεν θα κάνει την εμφάνιση του και η απόλυτη ηρεμία δεν εμπλουτίζεται από ένα όραμα ουσίας. Και αν, τουλάχιστον, τα ‘Γόμορρα’ προσέφεραν μια σκηνοθετική πνοή στην χώρα τους, είναι καιρός το ιταλικό σινεμά να αναβαθμιστεί γιατί βρίσκεται φανερά σε τέλμα…
Η Βαθμολογία μου:
Εντάξει, εντάξει... ξέρω τι θα μου πείτε! «Μεγάλη δύναμη παραδοσιακά η Ιταλία, αλλά
παρηκμασμένη», «Μωρέ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχουν να κάνουν ένα αριστούργημα
από την περίοδο του «Η ζωή είναι ωραία» και «...Πάλι αυτός ο Μορέττι; Κάποιον
άλλο δεν έχουν;».
Θα ήθελα και εγώ να σας θυμίσω πως κάποιες από αυτές τις θέσεις ισχύουν,
μέσα στην υπερβολή τους, αλλά μην τρελαινόμαστε κιόλας ! Ο Μορέττι και
σαν ηθοποιός
είναι πολύ καλός, αλλά και ταινίες σαν το «Δωμάτιο του γιού μου», ήταν πολύ
αξιόλογες, και πως εν τέλει είναι δύσκολο να φέρνεις τον κάθε Ιταλό δημιουργό
αντιμέτωπο
συνεχώς με ένα δυσβάσταχτα ογκώδες έργο του παρελθόντος, σαν και αυτό των Αντονιόνι,
Φελίνι, Ντε Σίκα, Ροσελίνι, Παζολίνι, Όλμι κλπ...
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα συγκινητικό δράμα, πάνω σε έναν πατέρα, o οποίος,
μόλις έχει χάσει την σύζυγο του και προσπαθεί να επανακάμψει, από αυτό το
χάος - το οποίο μοιάζει να έχει απλωθεί σε κάθε πλευρά της καρδιάς του.
Θα τα καταφέρει
να ηρεμήσει τους δαίμονές του, απλώς, περιμένοντας την κόρη του, σε ένα παγκάκι
έξω από το σχολείο της, ελπίζοντας μέσα από τον κόσμο της, να μπορέσει να
ξανααισθανθεί μια κρυμμένη αιωνιότητα, των πραγμάτων, που τόσο βάναυσα
ο κύριος του θανάτου,
του στέρησε στο πρόσωπο της αγαπημένης του;
Η ευαισθησία είναι τόσο διάχυτη,
εδώ, που, όταν όλα καταρρέουν, μπορείς να την πιεις σαν μέλι στο χαμόγελο
ενός παιδιού και να γαληνέψεις. Η συνέχεια στο πρόσωπο της κόρης και
μέσα της, ένα
κομμάτι της μητέρας που χάθηκε...
Nanni Moretti... Pietro Paladini
Valeria Golino... Marta
Alessandro Gassman... Carlo
Isabella Ferrari... Eleonora Simoncini
Silvio Orlando... Samuele
Blu Di Martino... Claudia
Hippolyte Girardot... Jean Claude
Roberto Nobile... Taramanni
Alba Rohrwacher... Annalisa
Manuela Morabito... Maria Grazia
Kasia Smutniak... Jolanda
Beatrice Bruschi... Benedetta
Sara D'Amico... Francesca
Babak Karimi... Mario
Tatiana Lepore... Mamma di Matteo
Anna Gigante... Amica di Maria Grazia
Denis Podalydès... Thierry
Charles Berling... Boesson
Antonella Attili... Gloria
Dina Braschi... Donna anziana
Ester Cavallari... Lara
Roman Polanski... Steiner
Σκηνοθεσία
Antonio Luigi Grimaldi
Σενάριο Nanni Moretti
Laura Paolucci
Francesco Piccolo
Sandro Veronesi (βιβλίο)
Παραγωγή Domenico Procacci
Φωτογραφία Alessandro Pesci
Μοντάζ Angelo Nicolini
Casting Laura Muccino
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Giada Calabria
Κοστούμια Alexandra Toesca
Χρονολογία παραγωγής 2008
Χώρα παραγωγής ΙΤΑΛΙΑ, ΜΕΓ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ
Γλώσσα
ΙΤΑΛΙΚΑ
Διάρκεια 105'
Εικόνα ΕΓΧΡΩΜΗ 1,85:1
Είδος ταινίας ΔΡΑΜΑ, ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ
Εταιρείες Παραγωγής
Fandango
Portobello Pictures
Phoenix Film Investment
Rai Cinema (collaboration)
Ministero per i Beni e le Attività Culturali (support)
Καταλληλότητα Italy:T | Netherlands:12 | Ireland:16 Ήχος Dolby Digital
Συμμετοχή στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα Φεστιβάλ Βερολίνου 2008
Με ένα θαυμάσιο καστ, τον Ρόμαν Πολάνσκι σε μια cameo εμφάνιση και μουσικές από τον Ρούφους Γουέινραϊτ ("Το Μυστικό του Brokeback Mountain") και τους Radiohead, μια ταινία που απέσπασε τις καλύτερες κριτικές στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Βασίζεται στο ομώνυμο βραβευμένο βιβλίο του Σάντρο Βερονέζι.
Ο Σκηνοθέτης
Ο Αντονέλο Γκριμάλντι γεννήθηκε το 1955 στην Ιταλία. Έχει σκηνοθετήσει τις ταινίες "Juke Box", "Nulla ci Puó Fermare", "Bits and Pieces", "Asini", "An Impossible Crime". Έχει επίσης σκηνοθετήσει επεισόδια της ιταλικής σειράς "Distretto di Polizia". Έχει όμως εμφανιστεί και ως ηθοποιός στις ταινίες "Nirvana", "Ecco Fatto", "Come Te Nessuno Mai", "Guardami", "Il Caimano".
Οι Ηθοποιοί
Ο Νάνι Μορέτι γεννήθηκε το 1953 στην Ιταλία. Ζει στη Ρώμη, όπου από παιδί ακόμη, μοίραζε το χρόνο του στα δυο μεγάλα πάθη του: το σινεμά και το water-polo. Όταν τέλειωσε το σχολείο, πούλησε τη συλλογή του από γραμματόσημα για να αγοράσει μια κάμερα, με την οποία γύρισε αυτοσχέδια φιλμ μικρού μήκους με τους φίλους του. Η καριέρα του ξεκινά το 1978 που σκηνοθέτησε την ταινία "Ecce Bombo", που έγινε cult για πολλούς Ιταλούς. Eχει τιμηθεί με πολλά βραβεία με ανώτατη διάκριση το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ Καννών το 2001 και βραβείο FIPRESCI για το "Δωμάτιο του Γιού μου". Άλλες ταινίες που έχει σκηνοθετήσει: "Sogni d'oro", "Bianca", "La Messa e Finita", "Palombella Rossa", "Caro Diario", "Aprile", "La Stanza del Figlio", "Il Caimano". Έχει όμως ήδη και μεγάλη καριέρα ως ηθοποιός σε ταινίες, όπως "La Stanza del Figlio", "La Seconda Volta", "Bianca", "Padre Padrone" κ.ά.
Η Βαλέρια Γκολίνο, δεύτερο παιδί ενός Ιταλού και μιας Ελληνίδας ζωγράφου, γεννήθηκε το 1966 στη Νάπολη της Ιταλίας, όπου και έζησε τα πρώτα της χρόνια, ώσπου οι γονείς της χώρισαν. Ύστερα από 3 χρόνια στην Αθήνα με τη μητέρα της και άλλα 3 στη Νάπολη με τον πατέρα της, ξεκίνησε να δουλεύει ως μοντέλο. Το 1985 πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο φιλμ "Piccoli Fuochi" και την επόμενη χρονιά κέρδισε βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Βενετίας για την ταινία "Ένας Κάποιος Έρωτας". Έπειτα από κάποιες Ευρωπαϊκές συμπαραγωγές, άρχισε να εργάζεται στο Χόλιγουντ, όπου και είχε βασικούς ρόλους σε ταινίες, όπως "Ο Άνθρωπος της Βροχής", "Στραβοί Πιλότοι σε F-16". Πλέον κάνει ταινίες σε Αμερική και Ιταλία. Το 1994 πρωταγωνίστησε και ήταν παραγωγός στην ελληνική ταινία "Η Σφαγή του Κόκορα" του Ανδρέα Παντζή.
Σκηνοθετικό Σημείωμα
"Η πρόκληση για την ταινία αυτή ήταν να βλέπουμε τον πρωταγωνιστή για αρκετή ώρα στο ίδιο μέρος και ωστόσο έπρεπε να προσπαθήσω, ώστε να μην μεταδώσω την αίσθηση της ακινησίας. Πήρα το έναυσμα από το βιβλίο του Βερονέζι: ο ήρωάς μας, ο Πιέτρο, περνάει τις ώρες του έξω από το σχολείο όχι απλά για να προσέχει τις αντιδράσεις της κόρης του, αλλά πάνω απ' όλα για να "παρακολουθεί" την ιστορία της ίδιας της ζωής του. Θα συμφωνήσουμε με τον Κάρλο, τον αδερφό του Πιέτρο, όταν του λέει ότι ίσως, επειδή η Κλαούντια δεν βλέπει τον πατέρα της να υποφέρει, η ίδια αισθάνεται τον πόνο έτσι κι αλλιώς.
Γι' αυτούς τους λόγους δεν πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να "παραμελήσουμε" τον Πιέτρο: κάθε σκηνή της ταινίας περιστρέφεται γύρω από αυτόν, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Όλη η ιστορία είναι δοσμένη από τη δική του οπτική γωνία. Τεχνικά, χρησιμοποίησα κινήσεις της κάμερας που μου επέτρεψαν να περιγράψω τα συναισθήματά του, σεβόμενος την απροθυμία του να επιδεικνύει τη θλίψη του.
Ελπίζω ότι πέτυχα σε αυτό, κυρίως αποδίδοντας αυτό που περιγραφόταν τόσο καλά στο μυθιστόρημα: την σύγχυση που οι "μοντέρνοι" άνθρωποι αντιμετωπίζουν μπροστά στην αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν την κατάσταση του πένθους, χωρίς να είναι ικανοί να εμπιστευτούν είτε μια θρησκευτική ή μια λαϊκή παράδοση." Αντονέλο Γκριμάλντι
Το Βιβλίο
"Ονομάζομαι Πιέτρο Παλαντίνι, είμαι 43 και χήρος." Έτσι ακριβώς περιγράφει τον εαυτό του ο ήρωας του νέου μυθιστορήματος του Σάντρο Βερονέζι. Ένας άντρας προφανώς "γεμάτος", με μια τέλεια δουλειά, μια γυναίκα που τον αγαπά, μια κόρη 10 ετών. Ώσπου μια μέρα, ενώ αυτός σώζει τη ζωή μιας άγνωστης γυναίκας, συμβαίνει κάτι απρόσμενο που αλλάζει τα πάντα. Η σύζυγός του, Λάρα, πεθαίνει ξαφνικά.
Ο Πιέτρο βρίσκει καταφύγιο στο αυτοκίνητό του, που το παρκάρει μπροστά στο σχολείο που πηγαίνει η κόρη του Κλαούντια, και η περίοδος της αγρύπνιας ξεκινά, τόσο παράφρων όσο και εποικοδομητική με τα αποτελέσματα που επιφέρει.
Συνετός, ευφυής, σκεπτικιστής, εγκάρδιος, απρόβλεπτος, ο Πιέτρο Παλαντίνι είναι ο άνθρωπος που ψάχνει την πορεία του προς την "ανάκαμψη", και όσο το κάνει, "διαλύει" το σήμερα, αποσπά κομμάτια από αυτό με έξυπνο τρόπο: προχωρά, πειραματίζεται, βγάζει συμπεράσματα.
Η συναρπαστική γραφή του Βερονέζι έφερε το βιβλίο του στην πρώτη θέση των πωλήσεων για αρκετές εβδομάδες και συγκεκριμένα στην Ιταλία πούλησε περισσότερα από 300.000 αντίτυπα.
Ο Συγγραφέας
Ο Σάντρο Βερονέζι γεννήθηκε στην Φλωρεντία το 1959 και ζει στο Πράτο. Το 1985 πήρε πτυχίο Αρχιτεκτονικής. Το ντεμπούτο του στη συγγραφή βιβλίων έγινε το 1988 με το βιβλίο "Per Dove Parte Questo Treno Allegro". Το 1990 κυκλοφόρησε το βιβλίο "Gli Sfiorati", που έλαβε εξαιρετικά σχόλια από κριτικούς και αναγνωστικό κοινό. Ακολούθησαν τα βιβλία "Venite Venite B52" και "The Force of the Past". Μάλιστα το τελευταίο μεταφράστηκε σε 15 γλώσσες και έγινε και ταινία σε σκηνοθεσία Πιερτζόρτζιο Γκέι, με τον Σέρτζιο Ρουμπίνι. Η ταινία προβλήθηκε στο επίσημο διαγωνιστικό του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Ο Βερονέζι είναι επίσης ο συγγραφέας τριών βιβλίων, που δεν αποτελούν μυθιστορήματα: των συλλογών συνεντεύξεων "Italian Chronicles" και "Live", και του "An Eye for an Eye", μιας έρευνας για τη θανατική ποινή ανά τον κόσμο. Το τελευταίο του βιβλίο, που εκδόθηκε το 2007, έχει τίτλο "Brucia Troia". Συνεργάζεται εδώ και χρόνια με πολλές καθημερινές εφημερίδες και φιλολογικά περιοδικά.
Η Μουσική του "Ήρεμου Χάους"
"Η πραγματική διαφορά ανάμεσα στο αμερικάνικο και το ιταλικό σινεμά είναι στη μουσική: στις αμερικάνικες ταινίες τα τραγούδια έχουν συναισθηματική συμμετοχή στην ιστορία. Η μουσική μας συντροφεύει κάθε μέρα και κάθε τραγούδι είναι συνδεδεμένο με ένα συναίσθημα και μια ανάμνηση. Γι' αυτόν το λόγο ένα συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι δημιουργεί άμεση σύνδεση με τη σκηνή της ταινίας που ακούγεται, κάνοντάς την πιο οικεία.
Ωστόσο, στην Ιταλία συχνά πρέπει να περιορίσουμε το budget για τα μουσικά δικαιώματα και να χρησιμοποιήσουμε τα πάθη, που γεννιούνται από ένα πρωτότυπο soundtrack, δημιουργημένο για τις εικόνες της ταινίας. Αν ήμουν Ιταλός παραγωγός, ίσως διάλεγα έναν ηθοποιό που δεν θα κόστιζε πάρα πολλά, ώστε να επενδύσω αρκετά στα μουσικά δικαιώματα!
Στο μυθιστόρημα του Βερονέζι, τα τραγούδια των Radiohead ήταν θεμελιώδη σε αφηγηματικό επίπεδο, όμως αυτό δεν μπορούσε να μεταφερθεί και στην ταινία. Παρόλα αυτά ήθελα να αποδώσω φόρο τιμής στο βιβλίο, χρησιμοποιώντας το τραγούδι τους "Pyramid Song".
Η επιλογή των άλλων 2 τραγουδιών, του "Cigarettes and Chocolate Milk" του Ρούφους Γουέινραϊτ και του "Your Ex-lover is Dead" των Stars, ήταν αποκλειστικά δική μου: έδωσα σημασία στη μελωδία και στην ατμόσφαιρα που δημιουργούν, παρά στους στίχους που καμία σχέση δεν είχαν με την ιστορία." Αντονέλο Γκριμάλντι
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters. Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. myfilm.gr | themovie.gr | cinestar.gr | thestarmovie.com | thestarfilm.com are property of XMS24.com
Τελευταία: 
Επισκεψιμότητα τώρα: 
Del.icio.us
Digg This!
Furl 
