ΓΥΝΑΙΚΕΣ
THE WOMEN της Νταϊάν Ίνγκλις
με τις Μεγκ Ράιαν, Εύα Μέντες, Ανέτ Μπένινγκ, Μπέτι Μίντλερ
Υπόθεση: Η Μαίρη Χέiνς φαίνεται να έχει μια τέλεια ζωή: Ένα όμορφο σπίτι στο Κονέκτικατ, μια αξιαγάπητη δωδεκάχρονη κόρη, έναν σύζυγο ο οποίος είναι επιτυχημένος χρηματιστής στην Γουόλ Στρητ και την καριέρα της ως σχεδιάστρια στον οίκο μόδας του πατέρα της. Η καλύτερή της φίλη, Σύλβι Φάουλερ, έχει επίσης μια αξιοζήλευτη ζωή ως αρχισυντάκτρια του περιοδικού "ΚΑΣ", έχει μια ντουλάπα γεμάτη ρούχα γνωστών σχεδιαστών, είναι κριτικός γούστου και στυλ στη Νέα Υόρκη και ζει ένα έντονο λάιφσταϊλ εργένισσας που της ταιριάζει απόλυτα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει. Όταν η Μαίρη ανακαλύπτει οτι ο άντρας της διατηρεί δεσμό με την κοπέλα που δουλεύει στο τμήμα των αρωμάτων του πολυκαταστήματος Σακς, έρχεται πανωλεθρία. Η σχέση μεταξύ της Μαίρη και της Σύλβι περνά κρίση καθώς οι χαρακτήρες σταδιακά αλλάζουν ρόλους. Στο στενό τους κύκλο ξεκινούν όλοι να επανεξετάζουν τις σχέσεις τους με τους δεσμούς τους αλλά και μεταξύ τους.
Να κάνω botox στα 40 και face lifting στα 50 αφού πάρω διαζύγιο στα 30
Ενώ περίμενα ότι θα δώ ένα κακέκτυπο και χειρότερο "SEX AND THE CITY", τελικά βγήκε με "διαφορά στήθους" (κυριολεκτικά) καλύτερο! Εμφανισιακά, ένα σκαλοπατάκι πάνω από το "λίκνο του γυναικοκαπιταλισμού"! Όσο περνούσε η ώρα, μάλιστα, η προκατάληψή μου ξεθώριαζε , κάνοντας με να χαμογελάσω αληθινά, σε δυό - τρεις πράγματι, αστείες σκηνές. Μπορεί, όλα τα κλισέ του κόσμου, να τα βρεις στο σενάριο, μπορεί τίποτα, να μη μοιάζει απρόβλεπτο, όμως υπάρχει μια ανεπαίσθητη, ανεξήγητη μαγεία που με έθελξε και άσκησε εντονότατες πιέσεις να μην εγκαταλείψω την αίθουσα, πριν τους τίτλους τέλους... Αν θεωρήσουμε, ότι στην κορυφή αυτού του "είδους" είναι το "Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΑΕΙ ΠΡΑΝΤΑ" και παραδεχτούμε εξ΄αρχής ότι Μέριλ Στριπ, δεν θα βρούμε κάτω από καμία σκανδαλώδη "πέτρα" - αν κι η Μεγκ Ράιαν, προσπαθεί να πείσει, και υπενθυμίσει, ότι ακούρδιστο ρολόι σημαίνει, σταματημένο, αλλά όχι και το αντίθετο ! Ο χρόνος στέκεται πολύ πιο φιλικός, σε ένα πλάσμα, για το οποίο θα μπορούσε, να με κάνει, να ξαναδώ την ταινία, κι αυτό ακούει στο όνομα Έυα Μέντες. Λογικό, αφού έχει τα μισά χρονάκια της "αριστοκράτισας" Ανέτ Μπένινγκ. Και μόνο, το ότι επιτηδευμένα, ηθελημένα, γαργαλιστικά, κοκ, η σκηνοθέτης τη βάζει να μας "δείξει" κάτω από τα τα δαντελωτά σέξι εσώρουχα, τις καμπύλες των οπισθίων της από όλες τις "γωνίες λήψης" φανερώνει ότι σκοπός δεν ήταν μόνο κατά 99% ένα γυναικείο κοινό! Έως ότου, δούμε λοιπόν λίγο "μπούτι" αναρωτιόμουν , μήπως η ταινία αυτή απευθύνεται αποκλειστικά στο ωραίο, "πρώην ασθενές" φύλο, την ώρα του shopping therapy και του καλλωπισμού λύνοντας άπειρα κουτσομπολίστικα σταυρόλεξα - ηλικία στην οποία η κλιμακτήριος "χτυπάει" σιγά σιγά μπιέλες, απροειδοποίητα, γιατί όταν το συνειδητοποιήσεις, κρατάς το διαζύγιο στο χέρι - ή σε ένα κοινό που απαρνιέται πλήρως την ταμπέλα διαχωρισμού των φύλων. Εμπλέκοντας μάλιστα ολοένα και περισσότερο τις ευαίσθητες και απελευθερωμένες bisexual κεραίες, των μη φανατικών, δηλώνει προς πάσα κατεύθυνση, χαμηλόφωνα και αρκετά επιφανειακά ότι: τα προβλήματα της ζωής, εμφανίζονται όταν απειλείται η οικονομική ευημερία μας και περιορίζεται η ατομική μας ιδιοκτησία!
Αστοί, μικροαστοί και μεγαλοαστοί, ενωθείτε ... Το Saks σας γυρεύει! Αν η γυναικεία πλευρά του Μπαράκ Ομπάμα, είναι η Γουίνφρεϊ, τότε φανταστείτε ποιού ...λατίνου, είναι η Μέντες. Αλάτι και πιπέρι στο στόμα μου για τέτοιες πρόστυχες, πονηρές σκέψεις. Να απαντήσω, ειλικρινά ότι το Β' ημίχρονο, ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον και το κυριότερο, ανώδυνα διασκεδαστικό και ελαφρύ σαν πούπουλο, χωρίς παρεξήγηση και τύψεις. Μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος, γι΄αυτό και η εξομολόγηση της αισθητικής παρέμβασης κατατίθεται από την κοπτική ραπτική του μανικιούρ - πεντικιούρ και την υψηλή ραπτική του "κομμωτηρίου". Η πλήρης απενοχοποίηση του botox από τις μάζες είναι μέγα ζήτημα στη σημερινή εποχή της ύφεσης.
Θα σηκωθεί ο George Cukor από τον τάφο του και θα μας δαγκώσει! Το να θεωρείται αυτή η ταινία ριμέικ του κλασικού ‘The Women’ (1939) είναι κομματάκι προσβολή. Τον όρο «γυναικείο» τον σεβόμαστε και τον τιμάμε ανάλογα, όπως του πρέπει. Τον όρο, όμως, «γυναικουλίστικο», χωρίς να χρειάζεται να τον απορρίψουμε, δεν θα τον τιμήσουμε κιόλας...
Καταρχάς, τι Cukor; Η ταινία της τηλεοπτικής Diane English είναι ένα ελαφρύ κακέκτυπο του ‘Sex and the City’. Η Meg Ryan είναι η Sarah Jessica Parker, η Annette Bening είναι η δυναμική, δεύτερη Kim Cattrall, και οι δύο που συμπληρώνουν το καρέ, είναι η ανεξάρτητη και η συνεσταλμένη του sitcom. Η ομοιότητα ξεπερνά την πιθανότητα σύμπτωσης. Μαζί κουβαλάν και όλα τα ελαττώματα των τεσσάρων κοριτσιών. Καταναλωτική μανία, μεγαλοαστικά προβλήματα, κουτσομπολίστικα συνθήματα και όλα τα συναφή.
Και επαναλαμβάνω. Δεν είναι κακό να είναι κάποιος καλομαθημένος, απλά δεν θα δεχτώ την ενδοξοποίηση του και όχι την σατιροποίηση του. Και εκεί που το τηλεοπτικό ‘Sex’ είχε ένα σεναριακό «ζουμί», το ‘Γυναίκες’ προκαλεί αμήχανη βαρεμάρα. Προσπαθούσα να μπω στην λογική μιας μοντέρνας κοπέλας, που της αρέσουν τα παρόμοια αμερικανικά sitcom, αλλά μάταια… Πάλι την φανταζόμουνα να χασμουριέται από την επανάληψη των τόσων ανιαρών καταστάσεων.
Το ότι η English δεν προσπαθεί να αποβάλει το στατικό τηλεοπτικό της ύφος, μάλλον το έχετε ήδη υποθέσει. Το ότι ένα πλούσιο θηλυκό καστ ηθοποιών πάει χαμένο, σας το λέω τώρα. Μάλιστα και η Meg Ryan και η Annette Bening δείχνουν να έχουν όρεξη, αλλά με τέτοιο σενάριο…
Κριτική Σύνοψη
Ολοφάνερη κλοπή του κορμού του ‘Sex and the City’ και σε καμία περίπτωση ριμέικ του κλασικού έργου του Cukor, όπως εικάζει. Βαρετό υπερβολικά, ειδικά από το σημείο που καταλαβαίνεις ό,τι το σενάριο δεν πρόκειται να ξεκολλήσει από μια βασική, αδιάφορη ιδέα. Εύχομαι το πολύ καλό καστ θηλυκών παρουσιών να πέρασε καλά στα γυρίσματα, αφού η τελική συγκομιδή των 27 εκατομμυρίων δολαρίων στις ΗΠΑ, μάλλον δεν έκανε κανέναν πλουσιότερο. Ούτε εσείς θα γίνετε «πλουσιότεροι» αφού το δείτε και συγχωρήστε μου τα σχόλια περί «γυναικουλίστικου», αλλά υπάρχουν όρια ανάμεσα σε γυναίκες και «γυναίκες», όπως ακριβώς, φυσικά, ισχύει και με εμάς τους αρσενικούς…
Meg Ryan... Mary Haines
Annette Bening... Sylvia Fowler
Eva Mendes... Crystal Allen
Debra Messing... Edie Cohen
Jada Pinkett Smith... Alex Fisher
Bette Midler... Leah Miller
Candice Bergen... Catherine Frazier
Carrie Fisher... Bailey Smith
Cloris Leachman... Maggie
Debi Mazar... Tanya
India Ennenga... Molly Haines
Natasha Alam... Natasha
Ana Gasteyer... Pat
Joanna Gleason... Barbara Delacorte
Tilly Scott Pedersen... Uta
Lynn Whitfield... Glenda Hill
Jill Flint... Annie
Maya Ri Sanchez... Dora
Ruby Hondros... Jimmy Choo Wearer
Lindsay Flathers... Taylor
Christy Scott Cashman... Jean
Celeste Oliva... Gilda
Denece Ryland... Cory
Jordan Schechter... Ashley
Stream... NY jogger / shopper (uncredited)
Σκηνοθεσία
Diane English
Σενάριο Diane English
Clare Boothe Luce (θεατρικό)
Anita Loos (σενάριο 1939)
Jane Murfin (σενάριο 1939)
Παραγωγή Diane English
Mick Jagger
Bill Johnson
Victoria Pearman
Μουσική Mark Isham
Φωτογραφία Anastas N. Michos
Μοντάζ Tia Nolan
Casting Amanda Mackey Johnson
Cathy Sandrich
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Jane Musky
Κοστούμια John A. Dunn
Χρονολογία παραγωγής 2008
Χώρα παραγωγής ΗΠΑ
Γλώσσα
ΑΓΓΛΙΚΑ
Διάρκεια 114'
Εικόνα ΕΓΧΡΩΜΗ 1,85:1
Είδος ταινίας ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ, ΚΩΜΩΔΙΑ, ΔΡΑΜΑ
Εταιρείες Παραγωγής
New Line Cinema
Shukovsky English Entertainment
Jagged Films
Picturehouse Entertainment (presents) (as Picturehouse)
Inferno Distribution (in association with) (as Inferno)
Διανομή
HOLLYWOOD Entertainment (2008) (Greece) (theatrical)
Picturehouse Entertainment (2008) (USA) (theatrical)
Entertainment Film Distributors (2008) (UK) (theatrical)
Constantin Film (2008) (Germany) (theatrical)
On Pictures (2008) (Spain) (theatrical)
Central Partnership (2008) (Russia) (all media)
Italian International Film (2008) (Italy) (theatrical)
Alliance Films (2008) (Canada) (theatrical)
Bontonfilm (2008) (Czech Republic) (theatrical)
Independent Films (2008) (Netherlands) (theatrical)
Mirovision (2008) (South Korea) (theatrical)
Nordisk Film Theatrical Distribution (2008) (Finland) (theatrical)
Περισσότερα για την ταινία (Δελτίο Τύπου)
Το σενάριο βασίζεται στο θεατρικό έργο της Κλερ Μπούθ Λούσις, το οποίο σημείωσε τεράστια επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ (1936).
Ριμέϊκ της ομώνυμης ταινίας του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Τζωρτζ Κούκορ (1939).
Η ταινία είναι συμπαραγωγή του τραγουδιστή του θρυλικού συγκροτήματος ‘’Rolling Stones’’, Μικ Τζάγκερ.
Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας δεν εμφανίζεται κανένας άνδρας παρ’ όλες τις προφορικές αναφορές.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΜΕΡΙΚΗ Ή ΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ Το πρωτότυπο περιεχόμενο του myFILM.gr, είναι αποτέλεσμα δημοσιογραφικής έρευνας και εργασίας και προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων και διανόησης.
All logos, trademarks and content in this site are property of their respective owner, the comments and reviews of their posters. Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. myfilm.gr | themovie.gr | cinestar.gr | thestarmovie.com | thestarfilm.com are property of XMS24.com
Τελευταία: 
Επισκεψιμότητα τώρα: 
Del.icio.us
Digg This!
Furl 
